ببخش، ببخش، ببخش

ندای قم / یادداشت / سیدجواد حسینی / فعال فرهنگی و اجتماعی ؛مرحوم استاد رضا بابایی، نویسندۀ برجستۀ معاصر، با نثری زیبا، ساده، صمیمی و در عین حال عمیق، به بیان مهمترین جنبههای زندگی و جامعه میپرداخت. نوشتههای او، افزون بر برخورداری از دانش و آگاهی عمیق، از قلمی روان، شیوا و دلنشین بهره میبرد؛ چنانکه میتوان آثار او را منبعی برای اندیشیدن و کلاسی برای نوشتن دانست.
در میان نوشتههای او، متن کوتاه «وصیتنامهٔ یک پدر» تأملبرانگیز است. او در این نوشته با طنزی هوشمندانه میگوید:
«فرزندم، ابتدا ده صفحهٔ چهارصدکلمهای برایت وصیتنامه نوشته بودم؛ نوشتهای که اگر بهجای وصیتنامه، مقالهای بود، دستکم دویست هزار تومان حقالتألیف داشت. اما بعد از نوشتن آن پشیمان شدم و به این نتیجه رسیدم که کاش همان مقاله را نوشته بودم؛ چون به هر حال، دویست هزار تومان ارث، بهتر از ده صفحه کاغذ است!
با این همه، بعد دیدم بدون وصیتنامه هم که نمیشود مُرد. از آنجا که وصیتنامهٔ قبلی را پاک کرده بودم ــ و تازه، اگر هم پاک نکرده بودم، مطمئن بودم تو حوصلهٔ خواندنش را نداری ــ تصمیم گرفتم آن را در سه کلمه خلاصه کنم:
«ببخش، ببخش، ببخش.»
استاد رضا بابایی با این سه کلمهٔ ساده، عمیقترین پیام زندگی را به ما یادآوری میکند؛ گویی انسان در واپسین لحظهها، پس از عبور از انبوه اندیشهها، تجربهها و آرزوها، به حقیقتی ساده میرسد: یعنی فقط ببخش.
شاید در پایان زندگی، نه داراییها اهمیت چندانی داشته باشند، نه پیروزی در بحثهای قدیمی و نه اثبات حقانیت خودمان. آنچه باقی میماند، مهر و محبتی است که بخشیدهایم و کینههایی که از دل بیرون کردهایم.
«ببخش»؛ یعنی دیگران را ببخش، برای آنچه در حقات روا داشتند؛ خودت را ببخش، برای آنچه نمیدانستی و آنچه از انجامش ناتوان بودی؛ و زندگی را ببخش، برای تمام چیزهایی که میخواستی و آنگونه که باید، پیش نرفت.
شاید هنر زیستن همین باشد: سبکتر زندگی کنیم، کمتر برنجانیم، زودتر پوزش بخواهیم و پیش از آنکه فرصت تمام شود، از بار کینههایمان بکاهیم.
ببخش؛ نه برای آنکه گذشته را تغییر دهی، بلکه برای آنکه باقیماندۀ زندگیات را از اسارت گذشته آزاد کنی.



