ندای قم / یادداشت / سیدجواد حسینی/ فعال فرهنگی و اجتماعی؛ مولانا در دفتر اول مثنوی، در توصیف جلوه‌های بی‌کرانِ جود و بخشندگی الهی و پیوند شگفت‌انگیز آفرینش با رحمت پروردگار، ابیاتی زیبا دارد؛ آن جا که از بارانِ عطا، خورشیدِ کرم و فیضِ جان‌بخش الهی سخن می‌گوید:
«چند بارانِ عطا باران شده
تا بدان آن بحر دُرّافشان شده
چند خورشیدِ کرم افروخته
تا که ابر و بحر جود آموخته
پرتوِ دانش زده بر خاک و طین
تا که شد دانه پذیرنده زمین»
و در ادامه، شکوه این بخشندگی و کرامت را چنین به تصویر می‌کشد:
«صد هزاران بحر و ماهی در وجود
سجده آرد پیش آن اکرام و جود»
چه تعبیر شگفتی! گویی مولانا همۀ هستی را جلوه‌ای از دریای بی‌کران جود و کرم الهی می‌بیند؛ دریایی که باران عطایش پیوسته بر جهان می‌بارد و هر موجودی، به فراخور خویش، از آن بهره‌مند می‌شود.
این روزها، باران در جای‌جای این سرزمین بارید؛ در «قم»، رودخانه جانی دوباره گرفت و پرآب شد و رودخانۀ خشکِ روستایمان «دستگرد» نیز پس از مدت‌ها رنگ آب به خود دید. چه تماشایی است هنگامی که رگ‌های خشکیدۀ زمین دوباره جان می‌گیرند و صدای جاری شدن آب، نوید زندگی و رویش می‌دهد.
باران که می‌بارد، گویی جلوه‌ای از همان «بارانِ عطا» و «خورشید کرم» الهی بر زمین آشکار می‌شود؛ همان فیضی که خاک را پذیرندۀ دانه می‌کند، ابر و بحر را جود می‌آموزد و از دل زمین تشنه، رویش و زندگی می‌رویاند. چه بسیار بحرها و ماهی‌ها و چه بی‌شمار جلوه‌های هستی که همه در برابر آن اکرام و جود سر تسلیم و کرنش فرو می‌آورند.
امروز، در این بارانِ رحمتِ الهی می‌توان نشانی از این بخشندگی بی‌کران را به تماشا نشست؛ گویی زمین بار دیگر از خوان کرم الهی بهره‌مند شده و به برکت این بارانِ عطا، نوید زندگی و سرسبزی در آن دمیده است. خوشا آن لحظه که آدمی در پس این جلوه‌های طبیعت، دست عطای خداوند را ببیند و دلش نیز هم چون خاک تشنه، پذیرای باران رحمت او باشد.
