ندای قم / یادداشت / عباس جعفری / پژوهشگر حوزه حکمرانی؛ درادبیات توسعه شهری، تفاوت میان مدیران اجرایی روزمره و سیاستگذاران آیندهنگر به اندازه تفاوت میان سکون و تاریخسازی است. هفته گذشته، خبر پایان همکاری مهندس رضا شکاری با شهرداری کهک منتشر شد. مدیری که آشناییام با او از جلسات شورای های اندیشهورزی استان آغاز شد و از همان ابتدا، دغدغهمندیاش در قامت یک مدیر تراز، نظرم را جلب کرد.
حکمرانی شهری در ایران سالهاست که در گرداب پروژههای ویترینی و نتایج کوتاهمدت گرفتار شده است. رویکردی که در آن، منابع سرزمینی قربانی مصلحتهای آنی میشوند. اما آنچه مهندس شکاری در کهک به منصه ظهور رساند، پارادایمی نوین و نایاب از برنامهریزی سرزمینی بود. او بهجای غرق شدن در روزمرگی، با وسواسی ستودنی به دنبال همافزایی نخبگان و مسئولین برای بلندپروازی در مسیر پیشرفت شهر بود. وی اقدام به تشکیل کارگروههای تخصصی برای تدوین سند راهبردی شهر کهک کرد تا نقشهراهی برای مدیریت یکپارچه و جلوگیری از هدررفت منابع شود. رویکردی که در مقیاس شهرهای همتراز، کمنظیر بود.
شکاری با درک عمیق از مفهوم ظرفیت برد، میدانست که توسعه پایدار کهک، در کپیبرداری از الگوهای غیربومی نیست، بلکه در پیوند میان ظرفیتهای زیستی-تاریخی و خرد نخبگان محلی نهفته است. او با دعوت از متخصصان و بومیان، حکمرانی حدس و گمان را به حکمرانی دادهمحور بدل کرد. نگاه او به شهر به مثابه موجودی زنده بود که باید برای نسلهای آتی، زیستپذیر باقی بماند.
به عنوان کسی که دبیری کارگروه محیطزیست و خدمات شهری این سند راهبردی را بر عهده داشت، شهادت میدهم که این همکاری فراتر از یک وظیفه اداری، تعهدی اخلاقی بود. شکاری از آن دست مدیران جوانی بود که هزینه بلندمدت اندیشیدن را پرداخت و با آگاهی از هجمههای کوتاهبینانه، بر اصالت خرد بومی تأکید کرد.
تلخی رفتن چنین مدیری در این حقیقت نهفته است که پیش از ثمر نشستن بذرهای دانشبنیان او، فرصت خدمت از وی سلب شد. این قطع همکاری، بیش از آنکه خسارتی برای او باشد، زیانی برای شهر و شهروندانی است که قربانی حذف تفکر راهبردی شدهاند. امتداد تخریب چنین سرمایههای انسانی، بزرگترین مانع پیشرفت سرزمینی در کشور ما است.
مهندس رضا شکاری عزیز! به پاس آن نگاه بلند، آن دغدغهمندی مسئولانه و شجاعت در پایبندی به اصول علمی در قاموس مدیریت شهری کهک، ایستاده تشویقتان میکنیم. تاریخ توسعه این دیار، دیر یا زود، حق این نگاه راهبردی را ادا خواهد کرد. هر کجا که هستید، مسیرتان پررهرو باد که ایران ما، بیش از هر زمان دیگری، به مدیرانی با تبار تفکر شما نیازمند است.
