
ندای قم / یادداشت / سیدجواد حسینی/ پژوهشگر وفعال اجتماعی ؛ نقل میکنند که شهید مهدی زینالدین، فرماندۀ لشکر، بعضی وقتها بیآنکه کسی او را بشناسد، به آشپزخانۀ لشکر میرفت، آستین بالا میزده و بیهیچ ادعا و عنوانی، در کارها کمک میکرده است.
نکته جالب ماجرا اینجاست که مسئول آشپزخانه، بیخبر از هویت واقعی این بسیجی ناشناس، چنان از شیوه کار، دلسوزی و تلاش خالصانه او خوشش میآید که پیگیر میشود تا او را به آشپزخانه بیاورد تا همواره در کنارشان باشد و به آنها کمک کند!
چه تصویر زیبایی از انسانیت!
چه انسانهای بزرگی که بزرگیشان را نه در عنوان و جایگاه، بلکه در منش و رفتارشان میتوان دید.
فرماندهی که برای خدمت کردن، نه در انتظار دیده شدن بود و نه چشمانتظار احترام و تحسین دیگران. راز محبوبیت چنین انسانهایی همین است که آنها پیش از آنکه فرماندۀ دیگران باشند، بر دلها فرمانروایی میکنند. نه با دستور و جایگاه، بلکه با فروتنی، اخلاص و خدمت.
فرماندۀ دلها کسی است که پیش از آنکه دیگران از او اطاعت کنند، دوستش دارند؛ کسی که بزرگیاش را نه از مقام و منصب، بلکه از وسعت دل و عمقِ انسانیتش به دست آورده است.
بعضیها برای بزرگ شدن، به دنبال جایگاه میروند؛ اما بعضیها چون بزرگاند، از هیچ جایگاهی برای خدمت کردن دریغ نمیکنند.
شاید معنای واقعی بزرگی همین باشد:
خدمت کنی، بیآنکه توقع داشته باشی از نامت سوال کنند؛ محبت کنی، بیآنکه انتظاری داشته باشی، و خوبی کنی، حتی وقتی هیچکس تو را نمیبیند، چرا که بزرگی به نام و نشان نیست؛ به تواضع و فروتنی است.



