ندای قم / یادداشت / عباس جعفری/ پژوهشگر حوزه حکمرانی ؛ بخش مهمی از جنگ تحمیلی ایران با رژیم صهیونیستی و استکبار جهانی در میدان ادراک، اعتماد عمومی و انسجام ملی جریان دارد. دشمن اگر نتواند اراده ملت را در میدان نبرد بشکند، تلاش میکند آن را در میدان روایت، شایعه، بدبینی و اختلاف از درون فرسوده کند. از همین رو، بزرگترین سرمایه هر کشوری در اعتماد عمومی و همبستگی ملی نهفته است.
آنچه این روزها بیش از هرچیز نگرانکننده است، شکلگیری نوعی ادبیات سیاسی در میان برخی جریانها است که خود را از انقلابیترین مدافعان نظام معرفی میکنند، اما درعمل، هر تصمیم، انتصاب، اقدام دولت، مواضع دستگاه دیپلماسی و حتی عملکرد فرماندهان نظامی را از دریچه رقابتهای سیاسی و تسویهحسابهای جناحی تفسیر میکنند. گویی عدهای خود را تنها معیار تشخیص حق و باطل میدانند، هرکس با تحلیل آنان همسو نباشد، متهم به انحراف میشود و هر تصمیمی که مطابق خواست آنان نباشد، نشانه عدول از آرمانهای انقلاب معرفی میشود.
ضریب دادن به ادعاهای دشمن، القای شکاف در ساختار تصمیمگیری و القای بیاعتمادی نسبت به ارکان اداره کشور نا دانسته و یا از روی جهالت سیاسی بازی در زمین دشمن است. نقد منصفانه یکی از عوامل اصلاح و پیشرفت است. اما میان نقد و تخریب، پرسشگری و اتهامزنی و مطالبهگری و بیاعتبار کردن مستمر نهادهای کشور، مرزی روشن وجود دارد. عبور از این مرز، حتی اگر با نیت خیر انجام شود، میتواند همان نتیجهای را رقم بزند که دشمن سالهاست برای تحقق آن سرمایهگذاری کرده است.
بخش قابل توجهی از نیروهای مؤمن، انقلابی و دلسوز کشور، سرمایههای ارزشمند این ملت هستند اما همین سرمایه انسانی، اگر گرفتار روایتهای هیجانی، تحلیلهای شتابزده و برداشتهای جناحی شوند، ناخواسته انرژی خود را در مسیری مصرف خواهند کرد که هیچ نسبتی با اولویتهای امروز کشور ندارد. تفسیرهای نادرست، برداشتهای شتابزده و گاه تحلیلهایی که بیش از آنکه بر واقعیت استوار باشند بر پیشفرضهای سیاسی تکیه دارند، میتوانند ظرفیت عظیم جریان انقلابی را از حل مسائل کشور به سمت منازعات فرسایشی سوق دهند.
امروز بیش از هر زمان دیگری باید مراقب بود که انقلابیگری با انحصارطلبی اشتباه گرفته نشود. هیچ فرد، جریان یا رسانهای مالک انقلاب و نیروهای انقلابی نیست و هیچکس حق ندارد خود را سخنگوی جریان انقلابی و نیروهای وابسته به آن معرفی کند. انقلاب اسلامی با تکثر نیروهای وفادار به اصول خود تداوم یافته است و با حذف، تخطئه و متهم کردن مستمر یکدیگر، خلل جدی در تداوم این مولفه موثر ایجاد خواهد شد و نخستین برنده آن دشمنی خواهد بود که سالهاست برای فرسایش وحدت ملی، جنگ شناختی و عملیات روانی طراحی و تلاش کرده است.
امروز کشور بیش از هر زمان دیگری به عقلانیت، سعهصدر و مسئولیتپذیری سیاسی نیاز دارد. آنان که در جایگاه رسانه، تریبون، تشکل یا جریان سیاسی سخن میگویند، باید بدانند هر واژهای که اعتماد مردم را هدف قرار دهد، هر تحلیلی که ارکان کشور را مقابل یکدیگر قرار دهد و هر روایتی که بذر ناامیدی و تفرقه را در جامعه بکارد، صرفنظر از نیت گوینده، بازی در زمین جنگ شناختی دشمن است.
در روزگاری که خون بهترین فرزندان این سرزمین، ضامن امنیت و استقلال ایران شده است، همه ما در برابر تاریخ، مردم و شهدا مسئولیم. مسئول حفظ سرمایهای که نام آن انسجام ملی است. این سرمایه را نباید قربانی رقابت و تسویه حساب های سیاسی، خود برترپنداریهای جناحی و روایتهایی کرد که بیش از آنکه به اقتدار کشور کمک کنند، به فرسایش اعتماد عمومی دامن میزند.
