ندای قم / یادداشت / روح الله کرمانی؛ مراسم تاریخی تشییع رهبرمعظم انقلاب درقم، یک آزمون بزرگ برای همه نهادهای مسئول بود. آزمونی که فقط عملکرد دستگاه اجرایی و خدماتی را محک نزد، بلکه نقش و کارکرد همه مجموعههایی را که وظیفه دفاع از منافع قم درسطح ملی دارند نیز در معرض قضاوت افکارعمومی قرار داد و پرسشی جدی را مطرح کرد که نمایندگان مردم قم درمجلس شورای اسلامی در سالهای اخیر چه سهمی در حل مسائل اساسی وزیر ساختی این استان داشتهاند؟
نمایندگی مردم، صرفاً به حضور درتریبونهای ملی، اظهارنظر درباره مسائل کلان کشور یا ورود به مناقشات سیاسی محدود نمیشود، بلکه یکی از اصلیترین وظایف نماینده، پیگیری مستمر مسائل حوزه انتخابیه، ایجاد ارتباط سازنده با دولت و تلاش برای جذب منابع و امکانات متناسب با نیازهای آن حوزه است. نمایندهای که حوزه انتخابیهاش شهری با جایگاه جهانی زیارت، مرکزیت علمی و مذهبی و میزبان میلیونها زائر در طول سال است، باید پیش ازهر چیز، مسئلهشناس، مطالبهگر و پیگیر توسعه زیرساختهای همان شهر باشد.
امروزبسیاری از مشکلات قم، موضوعات جدیدی نیستند. کمبود پارکینگهای استاندارد، ضعف شبکه حملونقل در مناسبتهای پرتراکم، نیازبه توسعه محورهای دسترسی به مسجد مقدس جمکران، ضرورت ایجاد زیرساختهای دائمی برای میزبانی از جمعیتهای بزرگ و نیاز به نگاه ملی به بودجه قم، سالهاست در گزارشها و جلسات مختلف مطرح شدهاند. پرسش اساسی اینجاست، سهم نمایندگان قم در تبدیل این مشکلات به برنامه، قانون، بودجه و تصمیم ملی چه بوده است؟
نماینده مجلس باید بتواند از ظرفیت جایگاه خود برای ایجاد اجماع میان دولت، دستگاههای اجرایی و نهادهای تصمیمگیر استفاده کند. باید بتواند مشکلات حوزه انتخابیه را به زبان کارشناسی در سطح ملی مطرح کند و برای آن راهحل و منابع مطالبه کند نه اینکه مسائل اصلی شهر در سایه هیاهوهای سیاسی و موضعگیریهای رسانهای قرار دهد. ورود نمایندگان به مسائل کلان کشور، بخشی از وظایف آنان است اما زمانی که این حضور سیاسی به قیمت کمرنگ شدن نقش اصلی آنان در پیگیری مشکلات مردم حوزه انتخابیه آنها تمام شود، باید مورد بازنگری قرار گیرد.
قم امروز بیش از هر زمان دیگری نیازمند نمایندگانی است که بتوانند میان اثرگذاری ملی و مسئولیت محلی توازن ایجاد کنند. مردم از نماینده خود انتظار ندارند فقط درباره مسائل کشوراظهار نظر کند، بلکه انتظار دارند برای جذب اعتبارات متناسب با جایگاه قم نیز مطالبهگری جدی داشته باشد.
یکی از نکات قابل تأمل درباره مراسمهای بزرگ قم این است که بسیاری از چالشهای امروز، قابل پیشبینی بودند. تجربه سالانه نیمه شعبان و دیگر مناسبتهای پرتجمع، فرصت ارزشمندی برای آسیبشناسی و برنامهریزی فراهم کرده بود. در دوره اخیر، نمایندگان محترم قم در مجلس کدام کارگروههای تخصصی را برای بررسی این مشکلات شکل دادند؟ چند گزارش برای ارائه به دولت و دستگاههای ملی آماده شد؟ و چه پیگیریهایی برای تأمین منابع لازم صورت گرفت؟
قم نیازمند نمایندگانی است که بیش از آنکه صدای خود را در فضای سیاسی بلند کنند، صدای نیازهای شهر را در اتاقهای تصمیمگیری کشور به گوش برسانند. مراسم اخیر نشان داد که قم از نظرسرمایه اجتماعی و حضور مردمی، هیچ کمبودی ندارد اما سرمایه اجتماعی زمانی به نتیجه مطلوب میرسد که با سرمایهگذاری زیرساختی و مدیریت آیندهنگر همراه شود.
البته نقد عملکرد نمایندگان به معنای نادیده گرفتن زحمات آنها و یا انکار پیچیدگی مسائل کشور نیست بلکه اتفاقاً مطالبه از نمایندگان، به دلیل جایگاه قانونی و اختیاراتی است که در اختیار دارند حق همه مردم است و آنها باید بدانند کسانی که با رأی آنان به مجلس راه یافتهاند، برای حل مسائل ملموس شهر واستان چه اقداماتی انجام دادهاند!؟
