ندای قم / یادداشت / سید رضا دهناد/ کارشناس ارشد امور نظامی و دفاعی؛ در جهان پرآشوب امروز، قدرت یک کشور تنها در توان نظامی یا اقتصادی آن خلاصه نمیشود؛ بلکه «ثبات رفتاری» و «منطق تصمیمگیری» به شاخصی حیاتی برای سنجش اعتبار ملی تبدیل شده است. یکی از این مفاهیم نجابت است .
رفتار جمهوری اسلامی ایران درسالهای اخیر، بهویژه در مواجهه با فشارهای بینالمللی و آنچه میتوان جنگ همهجانبه و تحمیلی آمریکا علیه ایران نامید، مصداق بارز این نجابت استراتژیک است. ایران با تکیه بر عقلانیت انقلابی که ریشه در چارچوبهای اعتقادی و اخلاقی و ایرانی دارد، در این میان ایران با نگاهی معطوف به پیامدهای بلندمدت و نه واکنشهای لحظهای، بلوغ راهبردی خود را به رخ کشید.
نجابت استراتژیک بههیچوجه به معنای ضعف یا انفعال نیست. برعکس، جوهرهی این مفهوم در «توانایی واکنش مناسب، در زمان مناسب و به مقدار لازم» نهفته است. ایران با ترکیب این خویشتنداری حسابشده و توان بازدارندگی قوی، توانسته است نوعی «قدرت نرم» ایجاد کند که اعتبار و اقتدار ملی را در عرصه بینالملل تقویت میکند. این مدل رفتاری ثابت کرد که میتوان در عین ایستادگی بر اصول، از هزینههای غیرضروری دوری جست.
در نقطه مقابل این عقلانیت، الگوی رفتاری ترامپ قرار دارد که مظهر بیثباتی و تزلزل در سیاست جهانی است. شتابزدگی در تصمیمگیری، مواضع متناقض، گفتار غیرعقلایی و گرفتار شدن در توهمات شخصی، او را در باتلاق محاسبات غلط — بهویژه در منطقه خلیج فارس — گرفتار کرده است. سادهانگاری مسائل پیچیده جهانی و ناتوانی در درک واقعیتهای میدانی، باعث شده است که این جریان نه تنها راه فراری از فشارهای درونی و برونی نداشته باشد، بلکه اعتبار بینالمللی خود را نیز بهکلی از دست بدهد.
نجابت استراتژیک ایران، نه تنها ابزاری برای عبور از بحرانها، بلکه ضامن ماندگاری و اقتدار در ساختار آینده قدرت جهانی است.
