ندای قم / یادداشت / سیدجواد حسینی/ فعال فرهنگی و اجتماعی ؛ امروز، به درخواست مادرم برای خرید سبزی و بِه، فرصتی دست داد تا سری به میدون کُنه بزنم. میدان کهنه مثل همیشه حال‌وهوای قدیمی و پرجنب‌وجوش خود را داشت؛ انگار گذر زمان نتوانسته از رونق و صفای آن کم کند.
در گذر ورودی، عطر سبزی‌های تازه و متنوع به مشام می‌رسید و دکان سبزی‌فروشی حاج حسینعلی حسابی شلوغ بود. غرفه‌های دیگر نیز با انواع میوه‌ها، گُل‌کلم، کلم قرمز و سایر ملزومات تهیه ترشی، رنگ و جلوه خاصی به میدون داده بودند.
حلوایی عدالت هم باز بود و عطر حلوای تازه، ارده‌شیره و روغن کنجد فضای اطراف را پر کرده بود. نانوایی سنگکی زیر گذر نیز مشغول پخت نان بود و بوی خوش سنگک تازه در میدون می‌پیچید.
گذرهای قدیمی، مسجد کوچک زیرگذر و غرفه‌های اطراف، همچنان حال‌وهوایی خاطره‌انگیز داشتند. سرای مُل‌حسین هم مرمت شده بود.
چوب‌فروشی‌ها نیز تعطیل بودند، اما چوب‌های داربستی و ابزارهای قدیمی و چوب‌هایی مانند دسته‌بیل، کلنگ، جارو و پارو، نشان از حضور و فعالیت این صنف در بازار داشت.
میدون کُنه هنوز مجموعه‌ای از دکان‌ها و کالاهای قدیمی و کاربردی را در خود جای داده و بخشی از نیازهای روزمره مردم را تأمین می‌کند.
خلاصه، قدم زدن در این میدون قدیمی، میان عطر سبزی تازه، بوی نان سنگک، میوه‌های رنگارنگ و جنب‌وجوش مردم، آدم را به روزهای گذشته می‌برد؛ روزهایی که هنوز در گوشه‌وکنار این فضا زنده‌اند.
چه خوب است که این فضاهای اصیل و خاطره‌انگیز همچنان پابرجا هستند و می‌شود از حضور در آن‌ها لذت برد.
