ندای قم/ یادداشت / محمدرضا قاسمی نیا /کارشناس مسائل سیاسی ؛ روز دوشنبه بیست و هفتم تیرماه سال ۱۳۶۷ در یکی از سنگرهای خط مقدم جبهه شلمچه بودیم؛ آتش بی امان و سنگین دشمن نیز هر لحظه بیشتر می شد که ناگهان از رادیو؛ خلاصه اخبار ساعت ۱۴ راشنیدیم که هیچ تصورش را نمی کردیم!
چون رزمندگان به امید پیروزی نهایی و شکست دشمنان و زیارت امام حسین علیه السلام ورسیدن به کربلا و فتح قدس شریف و نابودی رژیم صهیونیستی اسراییل غاصب، لحظه شماری می کردند و آن خبر این بود: ازسوی ایران قطعنامه ۵۹۸ که به معنای آتش بس و پایان جنگ است پذیرفته شد.!؟
به محض شنیدن خبر، بدون استثناء همه بچه های سنگر به گریه افتادند و مانند مادری که عزیزش را از دست داده باشد فضای سنگر، غرق اشک و ناله و ماتم و غم شد؛ بعد از لحظاتی در مشروح اخبار اعلام شد: از طرف فرمانده بسیجیان و رزمندگان حضرت امام خمینی با قبول قطعنامه و آتش بس موافقت گردید!
که بدون تامل در این حال تمامی بچه ها گریه شان تبدیل به سکوت معناداری شد! چرا که فهمیدند این موافقت و تصمیم از طرف امام خمینی کبیر(ره) می باشد و امر ولایت بر همه امور و نظر ها مقدم است!
این تبعیت و اطاعت از ولایت فقیه و امام جامعه روحیه هر رزمنده و بسیجی بود.
در اینجا به یاد کلام حضرت امام رضا(علیه السلام) می افتم که فرمودند: لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ حِصْنِی فَمَنْ دَخَلَ حِصْنِی أَمِنَ مِنْ عَذَابِی بِشُرُوطِهَا وَ أَنَا مِنْ شُرُوطِهَا»
یعنی ورود به حصن توحید از وادی ولایت می باشد و اگر ولایت نباشد دیگر عبادات و اعمال؛ ظاهری و پوسته ای بیش نیست! وتشریفات و لقلقه زبان است و به حال شما نفعی نخواهد داشت. این درسی است برای آحاد ملت ایرانبه خصوص مدیران و مسئولان کشور که امروز تبعیت و اطاعت از مقام ولایت و امامت حضرت آیت الله سیدمجتبی امام خامنه ای عزیز و حکیم را فراموش نکنند!
یکی از راه های بسیار مهم مبارزه با دشمنان و شکست آنان و پیروزی نهایی به اذن الله و غلبه برتحریم ها و توطئه های اقتصادی، سیاسی و فرهنگی دشمن آمریکایی و صهیونیستی گوش به فرمان فرامین معظم له می باشد و طبق درس هایی که از آموزه های قرآن کریم و اهل بیت عصمت و طهارت علیهم السلام و معارف زیارت جامعه کبیره و صلوات شعبانیه و…. می گیریم ؛ نه یک قدم جلو و نه یک قدم عقب! بلکه همراه و همگام با ولایت باید باشیم و فرمانش را بر سلایق و نظرات شورایی و شخصی و حزبی و جناحی مقدم بدانیم و دررفتار نشان بدهیم و بر عهدی که با امام خمینی کبیر و امام خامنه ای شهید بسته ایم با استقامت ثابت قدم بمانیم .
سردار شهید سلیمانی عزیز در وصیت نامه خود خطاب به مسوولین کشور می گوید: اگر می خواهید با هم باشید، شرط با هم بودن توافق و بیان صریح حول اصول است. اصول، مطول و مفصل نیست. اصول عبارت از چند اصل مهم است. یک ازآنها اعتقاد عملی به ولایت فقیه است یعنی نصیحت او را بشنوید با جان و دل به توصیه و تذکرات او به عنوان طبیب حقیقی شرعی و علمی، عمل کنید. کسی که در جمهوری اسلامی می خواهد مسوولیتی را احراز کند شرط اساسی آن این است که اعتقاد حقیقی و عمل به ولایت فقیه داشته باشد.
حضرت امام خمینی (ره) درباره پذیرش قطعنامه ۵۹۸ شورای امنیت خطاب به ملت ایران فرمودند: با توجه به نظر تمامی کارشناسان سیاسی و نظامی سطح بالای کشور که من به تعهد و دلسوزی و صداقت آنان اعتماد دارم با قبول قطعنامه و آتش بس موافقت نمودم و در مقطع کنونی آن را به مصلحت انقلاب و نظام می دانم و خدامی داند که اگر نبود انگیزه ای که همه ما و عزت و اعتبار ما باید در مسیر مصلحت نظام و مسلمین قربانی شود، هرگز راضی به این عمل نمی بودم! و مرگ و شهادت برایم گواراتر بود، اما چاره چیست!؟… من بار دیگر می گویم قبول این مسئله برای من از زهر کشنده تر است ولی راضی به رضای خدایم و برای رضایت او این جرعه را نوشیدم و نکته ای که تذکر آن لازم است در قبول این قطعنامه، فقط مسئولین کشور ایران با اتکای خود تصمیم گرفتند؛ تصمیم امروز فقط برای تشخیص مصلحت بود… بدانید که پیروزی از آن شماست.
حضرت امام خامنه ای شهید در چهاردهم خرداد سال ۱۳۷۵ درمراسم هفتمین سالگرد ارتحال حضرت امام خمینی ره فرمودند:
قطعنامه را هم که امام قبول کرد، به خاطر این فشارها نبود. قبول قطعنامه از طرف امام، به خاطر فهرست مشکلاتی بود که مسؤولین آن روزِ امورِ اقتصادی کشورْ مقابلِ روىِ او گذاشتند و نشان دادند که کشور نمیکِشد و نمیتواند جنگ را با این همه هزینه، ادامه دهد. امام مجبور شد و قطعنامه را پذیرفت. پذیرش قطعنامه، به خاطر ترس نبود؛ به خاطر هجوم دشمن نبود؛ به خاطر تهدید آمریکا نبود؛ به خاطر این نبود که آمریکا ممکن است در امر جنگ دخالت کند. چون آمریکا، قبل از آن هم در امر جنگ دخالت میکرد.
وانگهی؛ اگر همه دنیا درامر جنگ دخالت می کردند، امام رضواناللَّه علیه، کسی نبود که رو برگرداند.
قطعنامه ۵۹۸ شورای امنیت سازمان ملل دارای یک مقدمه و ده بند است و قبول آن به معنای پذیرش آتش بس توسط ایران بود ولی رژیم عراق با پشتیبانانش باردیگر در همان روز ۲۷ تیرماه به تهاجمات وحشیانه خودعلیه ایران از همه طرف ادامه دادند و مقصود پلیدشان تصرف نقاط مهمی از کشور مانند خرمشهر و رسیدن به تهران بود که به مطامع شیطانی و واهی خود نرسیدند.
طبق بند ششم قطعنامه ۵۹۸ توسط کمیته حقیقت یاب درهجدهم آذر ماه سال ۱۳۷۰ رژیم عراق به عنوان آغاز کننده جنگ و متجاوز علیه ایران به شورای امنیت و دنیا معرفی و اعلام گردید.
