ندای قم / یادداشت / سید رضا دهناد/ کارشناس ارشد امور نظامی و دفاع؛ در دکترینهای نبرد و مدیریت بحران، قاعدهای بنیادین وجود دارد: هرگز امتیازی را که به دشواری به دست آوردهاید، پیش از حصول نتیجه قطعی، روی میز رقابت رها نکنید. رها کردن زودهنگام یک اهرم فشار، پیش از نیل به هدف نهایی، به معنای دادن فرصت بازسازی به حریف است تا دستاوردهای شما را از بین ببرد.
امروز تنگه هرمز برای جمهوری اسلامی ایران نقطه سرنوشت در تقابل استراتژیک با زیادهخواهیهای دنیای استکبار است. در شرایطی که تهدیدات آمریکا و اقدامات خصمانه رژیم صهیونیستی به اوج رسیده، هرگونه عقبنشینی یا عادیسازی وضعیت در این گلوگاه حیاتی میتواند هزینههایی جبرانناپذیر به بار آورد.
در منظومه فکری حکیمانه قائد شهیدمان، در تحلیل حوادث و دشمنشناسی، عنصر تجربه تاریخی جایگاهی محوری داشت. اما متأسفانه برخی از دوستانِ خوشباور چنان رفتار کردند که گویی میخواهند از یک سوراخ چند بار گزیده شوند!
برخی میگویند بازگشایی یا تسهیل تردد در تنگه هرمز میتواند پیامی از «حسن نیت» و عاملی برای کاهش تنش باشد ، اما تجربه تاریخی نشان داده است که در تفکر ایالات متحده و رژیم صهیونیستی، حسن نیت ،غالباً به ضعف تعبیر میشود.وقتی دشمن مکرراً از «گزینههای نظامی» سخن میگوید و بر طبل بیثباتی میکوبد، تضمین امنیت شریان انرژی جهان عملاً به معنای سوخترسانی به ماشین جنگی همان دشمن خواهد بود.
تا زمانی که تهدیدات منطقهای امریکا و اقدامات تروریستی رژیم صهیونیستی متوقف نشود، هرگونه بازگشاییِ بیقیدوشرط، به مثابه خودخلعسلاحی در میانه میدان نبرد است. تعیین تکلییف در این مقطع یعنی دریافت تضمینهای عینی، ملموس و بازگشتناپذیر ، بسیار واضح است ، تا وقتی سایه ترور و تهدید بر سر این سرزمین سنگینی میکند، دلیلی ندارد که امنیت شریان حیاتی انرژی جهان در ساحل ما، بیهزینه و بیریسک تأمین شود.
تیم دیپلماسی ایران باید با درک الزامات زمانه به این جمعبندی برسد که تنها متغیرِ اثرگذار بر محاسبات ترامپ، احساس خطر نسبت به منافع حیاتی است. در مختصات فعلی، تنگه هرمز مهمترین اهرمی است که میتواند این احساس خطر را به شکلی واقعی در اتاقهای فکر دشمن ایجاد کند.
باید به یاد داشت که اعتبار یک قدرت نظامی، نه صرفاً در «مالکیت ابزار نظامی بلکه در اراده استفاده از ابزار نهفته است. اگر جهان بداند ایران توان بستن تنگه را دارد اما در بزنگاههای حساس از آن استفاده نمیکند، قدرت بازدارندگی کشور دچار فرسایش خواهد شد. پافشاری بر انسداد یا کنترل شدید تنگه در شرایط فعلی، نشاندهنده جدیت فرماندهان و سیاستگذاران ایران در اجرای دکترینهای دفاعی است؛ مولفه ای که میتواند بیش از صدها رزمایش، دشمن را به عقبنشینی وادار کند.
دستگاه دیپلماسی باید دنیا را به این درک برسد که قفل تنگه هرمز باز نخواهد شد، مگر آنکه ماجراجوییهای ترامپ و نتانیاهو به پایان یابد و امنیت ملی ایران بهطور واقعی تضمین شود. این رویکرد در کوتاه مدت نه یک اقدام تهاجمی، بلکه «صبر مقتدرانه» است؛ قفلی که میتواند مسیر محاسبات غلط دشمن را ببندد و او را وادار کند پیش از هر اقدام پرهزینه، قیمت تصمیم خود را در اقتصاد سرزمین خود از پمپبنزینها تا تالارهای مالی حس کند.
