چرا از دکتر« حسین عبداللهی»یادی نشد؟ !
مراسم پاسداشت پیشکسوتان قم، آیینی باشکوه اما با یک فراموشی بزرگ ؛
ندای قم / یادداشت / محمدحسین دریاباری/ روزنامه نگار؛ روز یکشنبه ۱۵شهریور ۱۴۰۵ و همزمان با گرامیداشت روز قم در تالار فرهنگ و هنراین شهر ، مراسمی ، با هدف تجلیل از پیشکسوتان هنر، فرهنگ و رسانه برگزار شد. این مراسم به همت صندوق اعتباری هنر برگزار گردید؛ تشکلی که جمعی از نویسندگان، اصحاب رسانه و فعالان عرصههای مختلف هنری را در سراسر کشور گرد آورده و هر از چندگاهی در استانهای مختلف، از پیشکسوتان این عرصهها تجلیل و تقدیر میکند.
اینبار ایستگاه این قطار به قم رسیده بود و در جریان برنامههای برگزارشده، از ۳۰ نفر از پیشکسوتان عرصههای مختلف فرهنگ، هنر و رسانه تقدیر و تجلیل به عمل آمد؛ افرادی که بسیاری از آنان همه عمر خود را در عرصهای که در آن فعالیت داشتهاند صرف کرده، شاگردانی پرورش داده و در جامعه خود منشأ آثار و برکات فراوانی بودهاند.
بهراستی چه کار زیبا، ارزشمند و مبارکی بود. خوشبختانه این مراسم، حاشیهای نداشت؛ یا بهتر است بگوییم حاشیهای برای آن ایجاد نشد، چراکه برنامه بهخوبی پیش رفت و همهچیز در مسیر خود انجام شد. سخنرانان مهمی نیز در این جلسه حضور داشتند که هر یک مطالب قابل توجهی بیان کردند.
از جمله سخنرانان، دکتر آذر بود؛ همان چهره شناختهشدهای که بسیاری او را بهواسطه حضورش در برنامههای شعر و مشاعره صداوسیما میشناسند. او نیز سخنان مهم و قابل توجهی ایراد کرد.
سخنران دیگر مراسم، مدیرکل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان قم بود که با توجه به توانایی و سابقهای که در سخن گفتن دارد، سخنرانی جامع و قابل قبولی ارائه کرد.
یکی دیگر از مهمترین سخنرانان این جمع، سیدمجید پوراحمدی، مشاوروزیر ومدیرعامل صندوق اعتباری هنر بود که فلسفه برگزاری این مراسم را تشریح کرد و درباره تواناییها و ظرفیتهای صندوق هنر نیز سخن گفت. وی تأکید داشت که این گام برداشته شده و مجموعه صندوق هنر مصمم است هر توان و ظرفیتی را که در اختیار دارد، برای فرهنگ، هنر و اصحاب رسانه به کار گیرد.
در پایان مراسم نیز از پیشکسوتان عرصههای نویسندگی، قرآن، رسانه و هنر در رشتهها و شاخههای مختلف تجلیل و تقدیر شد.
اما در اینجا یک پرسش مطرح می شود؛ پرسشی که در ذهن بسیاری از اصحاب رسانه نیز شکل گرفته است:
چرا در مراسمی که برای تجلیل از پیشکسوتان فرهنگ، هنر و رسانه برگزار میشود، نامی از یکی از اثرگذارترین، فعالترین و شناختهشدهترین شخصیتهای رسانهای قم و کشور به میان نیامد؟
شخصیتی که از قم برخاست، در قم رشد کرد، فعالیت رسانهای خود را در قم حفظ کرد، اما در آسمان رسانه ایرانزمین درخشید و با رسانههای مختلف و تأثیرگذار کشور همکاری داشت.
چگونه ممکن است در مراسمی که برای تجلیل از پیشکسوتان فرهنگ، هنر و رسانه برگزار میشود، نامی از مرحوم دکتر حسین عبداللهی به میان نیاید؟
نویسنده این سطور، معتقد است کسانی که دستاندرکار فرهنگ هستند، نباید خط وربط و جناح سیاسی را محور کار خود قرار دهند. بههرحال، مرحوم حسین عبداللهی دیگر در قید حیات نبود که چیزی مطالبه کند یا توقعی داشته باشد.
پرسش این است که چگونه ممکن است وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، در یاری رساندن به صندوق هنر و معرفی پیشکسوتان، نام ایشان را مطرح نکرده باشد؟ یا چگونه ممکن است ادارهکل فرهنگ و ارشاد اسلامی قم، نام چنین شخصیتی را در حافظه فرهنگی و رسانهای خود نداشته باشد؟
و مهمتر از همه، چگونه ممکن است مدیران و مسئولان برگزاری برنامه و صندوق هنر، نامی از او نبرند؟
بههرحال، اگر کسی از زحمات و خدمات ایشان تقدیر میکرد، اگر در جمع حاضران نامی از او برده میشد و یا حتی لوح تقدیری به پاس سالها خدمات رسانهای وی به خانوادهاش اهدا میشد، نهتنها ضرری نداشت، بلکه مفهوم واقعی همبستگی، وحدت، قدرشناسی و پاسداشت سرمایههای فرهنگی و رسانهای را به نمایش میگذاشت.
حال این سؤال در ذهن بسیاری وجود دارد: آیا این صندوق هنر است که باید پاسخ دهد که خود نخواسته به چنین کاری مبادرت ورزد؟ یا ادارهکل فرهنگ و ارشاد اسلامی قم نخواسته است نامی از وی برده شود؟
وگرنه همه هنردوستان، اصحاب رسانه و صاحبان فکر و اندیشه میدانستند که دکتر حسین عبداللهی چه جایگاهی در عرصه رسانه کشور داشته است.
بههرحال، اگر این نخواستن از قم بوده است، شاید برخی بخواهند برای آن توجیهی پیدا کنند؛ چراکه در قم عدهای هستند که خیلی چیزها را نمیخواهند و شاید اصلاً نخواهند بسیاری از افراد رشد کنند، پیشرفت کنند و در جایگاه واقعی خود قرار گیرند؛ و تنها بر اساس آنچه خود اعتقاد دارند، انتظار دارند همه خود را با همان نگاه تطبیق دهند.
به هر تقدیر، آقای عبداللهی کسی نبود که صاحبان فکر، فرهنگ و اندیشه در تهران و قم او را نشناسند.
بد نیست در اینجا مروری بر فعالیتهای رسانهای، سوابق حرفهای و نحوه زندگی او داشته باشیم تا نسل جدید نیزبدانند که او چه شخصیتی بوده و جای خالی چه چهرهای در چنین مراسمی احساس میشود.
مرحوم حسین عبداللهی از چهرههای شناختهشده، پرتلاش و اثرگذار عرصه مطبوعات ایران و از چهرههای ملی رسانه بود که از قم برخاست. آنچه او را نسبت به بسیاری از فعالان این عرصه متمایز میکرد، تنها مدیریت چند روزنامه نبود؛ بلکه سابقه طولانی، سختکوشی، نگاه حرفهای و ارتباط نزدیک با مسائل و مطالبات مردم بود که از او شخصیتی برجسته در روزنامهنگاری کشور ساخته بود.
حسین عبداللهی متولد سال ۱۳۵۰ بود و فعالیت مطبوعاتی خود را از دهه ۱۳۷۰ آغاز کرد. مسیر حرفهای او بهتدریج از همکاری با نشریات مختلف، به مدیریت و راهاندازی رسانههای مؤثر و ملی رسید.
از مهمترین مسئولیتها و فعالیتهای رسانهای او میتوان به فعالیت در عرصه مطبوعات از دهه ۱۳۷۰، سردبیری روزنامه «صدای عدالت» در دهه ۱۳۸۰، راهاندازی روزنامه «آرمان امروز» در سال ۱۳۸۸، صاحبامتیازی، مدیریت و سردبیری روزنامه «آرمان ملی»، مدیریت و فعالیت در روزنامه «ایمان» که یکی از رسانههای مهم و ریشهدار استان قم به شمار میرفت و همچنین عضویت فعال در هیئتمدیره انجمن مدیران روزنامههای غیردولتی اشاره کرد.
اما تخصص و ویژگیهای حرفهای او تنها در عناوین و مسئولیتها خلاصه نمیشد.
نخستین ویژگی، مدیریت حرفهای رسانه بود. او تنها یک خبرنگار یا نویسنده نبود، بلکه توانایی اداره مجموعههای رسانهای، تشکیل تحریریه، هدایت روزنامه و استمرار فعالیت رسانهای در سطح ملی را داشت.
ویژگی دیگر او، سردبیری و سیاستگذاری مطبوعاتی بود. طی کردن مسیر از فعالیتهای ابتدایی مطبوعاتی تا سردبیری و مدیرمسئولی چند روزنامه، نشان میدهد که او از فضای رسانهای، انتخاب موضوعات، شناخت مخاطب و هدایت محتوای مطبوعاتی، تجربه و شناخت فراوانی داشت.
نکته دیگری که مرحوم عبداللهی را برجسته میساخت، ارتباط نزدیک او با مسائل و مطالبات مردم بود.
یکی از ویژگیهایی که همکاران و شخصیتهای رسانهای درباره او تأکید کردهاند، «درد مردم داشتن» بود که ، از او بهعنوان روزنامهنگاری متعهد و دغدغهمند نسبت به جامعه و مسائل عمومی یاد میکردند و میکنند.
یکی دیگر از ویژگیهای مهم او، شجاعت و پیگیری در روزنامهنگاری بود. یادداشتهایی که پس از درگذشت وی منتشر شد نشان میدهد که او فردی پیگیر، ثابتقدم، صاحبقلم و دارای شجاعت رسانهای بوده است.
برخی از نویسندگان حتی ویژگی برجسته او را توانایی تبدیل شدن از صرفاً یک صاحب رسانه، به «صدای مردم» دانسته بودند.
ویژگی مهم دیگر او، فعالیت همزمان در قم و در سطح ملی بود.
یکی از مهمترین ابعاد شخصیت مرحوم دکتر حسین عبداللهی این بود که با وجود حضور و فعالیت در سطح اول مطبوعات کشور، ارتباط خود را با قم و فضای رسانهای این استان حفظ کرد. او از جمله روزنامهنگارانی بود که نامش همواره در میان فعالان رسانهای قم دیده میشد و در مسائل صنفی، اجتماعی و رسانهای استان نیز حضور و نقش داشت.
به همین دلیل شاید بتوان گفت او پلی ارتباطی میان رسانه قم و مطبوعات ملی کشور بود؛ شخصیتی که از قم برخاست، اما حوزه تأثیرگذاریاش محدود به یک استان باقی نماند.
آنهایی که با وی برخورد و همکاری داشتند، اخلاق رسانهای، منش حرفهای و مقبولیت فراگیر او را به خاطر دارند.
پس از آنکه وی در نهم فروردینماه سال ۱۴۰۱، در سن ۵۱ سالگی و بر اثر عارضه قلبی در قم درگذشت، بسیاری از شخصیتها و فعالان رسانهای از جناحها و جریانهای مختلف نسبت به درگذشت او واکنش نشان دادند.
جریانهای مختلف درباره او سخن گفتند و اخلاق، تواناییها و ویژگیهای شخصی و حرفهای او را ستودند. حتی برخی تصریح کردند که او در حوزه رسانه از چنان خوشاخلاقی و منش حرفهای برخوردار بود که احترام به او محدود به یک جریان سیاسی خاص نبود. او به همه احترام میگذاشت و به همین دلیل نیز از همه احترام میدید.
کسانی که از جناحهای سیاسی مختلف با او ارتباط داشتند و حتی آنان که از نظر سیاسی با او همفکر نبودند، بر این نکته تأکید داشتند که او فردی متبحر، شجاع و روزنامهنگاری توانمند بود.
همه از اخلاق خوش، رفتار حسنه و منش حرفهای او سخن گفتند و بسیاری از آنان درگذشت او را فقدان یکی از مدیران و فعالان پرتلاش و اثرگذار عرصه رسانه دانستند.
اما شاید یکی از نکات مهمی که نشاندهنده توانایی، خلاقیت و تبحر حسین عبداللهی در عرصه رسانه بود، خاطرهای باشد که در جلسهای با حضور اصحاب رسانه قم و وزیر وقت فرهنگ و ارشاد اسلامی رخ داد.
در یکی از جلسات برگزارشده در سالن اجتماعات اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی قم واقع درخیابان جمهوری اسلامی ، با حضور آقای دکتر اسماعیلی، وزیر وقت فرهنگ و ارشاد اسلامی در دولت مرحوم شهید آیتالله رئیسی، گفتوگویی میان اصحاب رسانه و وزیر برگزار شد.
هر یک از اصحاب رسانه، تا آنجا که فرصت اجازه میداد، سه یا پنج دقیقه صحبت کردند.
هنگامی که نوبت به حسین عبداللهی رسید تا سخن بگوید. او نیز بخشی از مشکلات رسانه و اصحاب رسانه قم را مطرح کرد.
در همان جلسه، آقای دکتر اسماعیلی، وزیر وقت فرهنگ و ارشاد اسلامی، نکته قابل توجهی را به زبان آورد. او گفت اگر جناب عبداللهی کمی کمتر هم سخن بگوید اشکالی ندارد؛ چراکه به خاطر تیترهایی که هر روز در روزنامه آرمان ملی منتشر میکند، هر از چندگاهی با او تماس داریم و با یکدیگر گفتوگو و مکالمه میکنیم.
این جمله بهخوبی نشان میدهد که خبرگی و تبحر مرحوم عبداللهی در انتخاب تیتر و نگاه رسانهای، تا چه اندازه قابل توجه بوده است؛ بهگونهای که حتی وزیر وقت فرهنگ و ارشاد اسلامی نیز به این توانایی و تأثیرگذاری اذعان داشت.
اکنون با مرور این سوابق، پرسش اصلی از مجریان یادداشت جدیتر میشود:
چطور ممکن است چنین شخصیتی در مراسم تجلیل از پیشکسوتان فرهنگ، هنر و رسانه قم نادیده گرفته شود؟
چگونه ممکن است کسانی که مسئول معرفی پیشکسوتان و چهرههای اثرگذار بودهاند، نتوانند نام مرحوم حسین عبداللهی را در میان فعالان برجسته رسانه کشور و استان قم مطرح کنند؟
آیا واقعاً در میان فهرستهای موجود، جای خالی چنین شخصیتی احساس نشده است؟
آیا ۳۰ پیشکسوتی که از آنان تقدیر شد، نمیشد یاد و نام یکی از چهرههای ملی رسانه که از قم برخاسته بود نیز گرامی داشته شود تا عدد۳۰ به ۳۱ تبدیل گردد؟
این سوابق درخشان، این همه سال فعالیت در عرصه رسانه و این حضور در سطوح بالای مطبوعاتی کشور، چگونه ممکن است نادیده گرفته شود؟
بههرحال، اگر در این مراسم نامی از مرحوم عبداللهی برده میشد، اگر در گوشهای از برنامه از خدمات او یاد میشد، اگر تصویری از او در میان چهرههای پیشکسوت قرار میگرفت و یا لوحی به پاس سالها تلاش و خدمتش به خانواده او تقدیم میشد، نهتنها چیزی از برنامه کم نمیکرد، بلکه بر اعتبار و غنای آن میافزود.
تجلیل از پیشکسوتان تنها تقدیر از کسانی نیست که امروز در میان ما حضور دارند؛ بلکه پاسداشت نام و یاد کسانی که عمر خود را صرف فرهنگ، هنر و رسانه کردهاند و امروز دیگر در میان ما نیستند نیز بخشی از همان وظیفه فرهنگی و تاریخی است.
جامعهای که سرمایههای فرهنگی خود را بهموقع نشناسد و نام آنان را زنده نگه ندارد، ممکن است روزی برای یافتن الگوهای واقعی خود با مشکل روبهرو شود.
حسین عبداللهی یکی از همین سرمایهها بود؛ سرمایهای رسانهای که از قم برخاست، در سطح ملی درخشید و با وجود همه فعالیتهای گستردهاش، ارتباط خود را با زادگاه و فضای رسانهای قم حفظ کرد.
به هر تقدیر، امیدواریم وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، صندوق اعتباری هنر و ادارهکل فرهنگ و ارشاد اسلامی قم، به افکار اصحاب رسانه و پرسشهایی که در این زمینه مطرح شده است، پاسخ دهند.
چه چیزی سبب شد نام مرحوم عبداللهی در مراسم تجلیل از پیشکسوتان فرهنگ، هنر و رسانه قم مطرح نشود؟
آیا نام او در فهرستها نبوده است؟ اگر نبوده، چرا نبوده است؟ چه کسی مسئول معرفی چهرههای رسانهای بوده است؟ و اگر نام او مطرح شده، چرا در نهایت از وی و خدمات ارزشمندش یاد نشده است؟
پاسخ به این پرسشها شاید بتواند بخشی از ابهام موجود را برطرف کند.
در غیر این صورت، این پرسش همچنان باقی خواهد ماند که چگونه در مراسمی برای تجلیل از پیشکسوتان فرهنگ، هنر و رسانه، نام یکی از چهرههای اثرگذار، ملی و برخاسته از قم در عرصه رسانه، یعنی مرحوم عبداللهی، به میان نیامد؟
امیدواریم این موضوع مورد توجه قرار گیرد و اگر کوتاهی یا غفلتی صورت گرفته است، در فرصتی مناسب جبران شود؛ چراکه زنده نگه داشتن نام سرمایههای فرهنگی و رسانهای، نه یک لطف، بلکه وظیفهای فرهنگی، تاریخی و اخلاقی است.
