ندای قم / یادداشت / مهدی حاجیلو؛ فردا هفدهم مرداد، بار دیگر از راه میرسد؛ روزی که برای ۲۴ ساعت، نگاهها به سمت خبرنگاران و فعالان رسانهای معطوف میشود. نشستهای خبری برگزار میشود، لوحهای تقدیر و هدایایی اهدا میشود، مسئولان به دفاتر رسانهها سر میزنند و از نقش خبرنگاران در آگاهیبخشی و توسعه جامعه سخن میگویند. اما با پایان یافتن این یک روز، تقویم ورق میخورد و خبرنگار میماند؛ با همان دغدغههای همیشگی، همان وعدههای تکرارشده و همان مطالبات بیپاسخی که سالهاست از تریبونهای مختلف شنیده میشود.
واقعیت این است که خبرنگاران از مظلومترین اقشار حرفهای کشور هستند. کمتر پیش آمده است که در مجلس یا سایر نهادهای تصمیمگیر، کسی با جدیت از حقوق صنفی آنان دفاع کند یا مطالبهگر امنیت شغلی، معیشت و کرامت حرفهای این قشر باشد. این سخن به معنای نادیده گرفتن مشکلات سایر مشاغل نیست؛ بلکه تنها یادآوری این واقعیت است که رسانه، با وجود نقش بیبدیلش در روایت حقیقت و مطالبهگری، خود کمتر صاحب تریبونی برای دفاع از حقوقش بوده است.
کافی است از خود بپرسیم چند درصد خبرنگاران از امنیت شغلی برخوردارند؟ چند نفر بیمهای پایدار و کامل دارند؟ چند نفر حقوقی متناسب با حجم مسئولیت، فشار کاری و مخاطرات این حرفه دریافت میکنند؟ آیا نهادی مقتدر و فراگیر، مشابه سازمان نظام پرستاری یا نظام مهندسی، وجود دارد که بتواند به صورت موثر از حقوق صنفی خبرنگاران دفاع کند؟ پاسخ به این پرسشها، تصویری روشن از چالشهای این حرفه ترسیم میکند؛ حرفهای که بیش از هر چیز، نیازمند حمایت ساختاری و نگاه راهبردی است، نه صرفا تقدیرهای مناسبتی.
حتی در بسیاری از مراسمها و رویدادهای رسمی نیز خبرنگاران و عکاسان خبری، به جای آنکه به عنوان حلقه اتصال مردم و واقعیت دیده شوند، گاه با بیمهری یا سوءظن مواجه میشوند. محدودیتهای غیرضروری، برخوردهای نامناسب و نگاه امنیتی به اصحاب رسانه، نه تنها شان این حرفه را خدشهدار میکند، بلکه فراموش میکند که اگر خبرنگار و عکاس نباشند، بخش مهمی از تاریخ، رویدادها و خدمات همین دستگاهها هرگز ثبت، روایت و ماندگار نخواهد شد.
با همه این فراز و فرودها، خبرنگاران همچنان مینویسند، روایت میکنند و در پی کسب روزی حلال، رسالت حرفهای خود را ادامه میدهند؛ حتی اگر سهمشان از این همه تلاش، تنها یک روز در تقویم باشد. روز خبرنگار را به همه همکاران سختکوشم تبریک میگویم؛ به آنان که خستگی را پشت لبخندهایشان پنهان میکنند و با همه سختیها، از حقیقت دست نمیکشند. و به رسم همان شوخطبعی همیشگی، میگویم، روزمان مبارک؛ انگار که خودِ خبرنگاران هم مثل حرفهشان، کمی سرسخت و «سرتق» آفریده شدهاند.
