ندای قم / یادداشت / علی محمدی/ شاگرد مکتب ورزش ؛ کسانی که فوتبال دهه های پنجاه و شصت را بیاد می آورند محال است نام حسین وزیری را بخاطر نداشته باشند مهاجمی که هر کاری اراده می کرد در زمین انجام می داد و گل های بیاد ماندنی او را در تیم های منتخب استان مرکزی،لیگ قدس و باشگاههای برتر قم بخاطر داریم.
غزال تیزپا، بازیکنی تکنیکی با مهارتی فوق العاده در بازی زمینی و هوایی پرش های عالی او با قد نه چندان بلند و گل های که با ضربه سر از فاصله های دور می زد موجی از شادی و افتخار را برای مردم قم تداعی می کند.
اخلاق و ادب کم نظیر او در اوج شهرت،تعصب به مردم و فوتبال قم نتوانست پیشنهادات حرفه ای در باشگاه های بزرگ را بپذیرد و شادی جوانان قم را با پول های وسوسه انگیز عوض نکرد. درحالی با حسین وزیری و داع می کنیم که دوران بعد از فوتبال او دوران تنهایی و غریبی بود حتی در جامعه ورزش هم شناخته شده نبود.
اگرچه با اندوه فراوان با حسین وزیری برای همیشه خدا حافظی می کنیم اما بیایید رفقای نسل او را تکریم و نگذاریم بزرگان ورزش استان قم سال های پایانی عمر خود را در تنهایی و غربت سپری کنند. این موضوع باید اولویت مدیران فعلی ورزش و جوانانی باشند که که مدیون پیشکسوتان عزیز هستند.
